بی راهه های تکنولوژی

به کمک تکنولوژی، ابزارها و ماشین هایی خلق می کنیم که کارمان را راحت تر کنیم اما همانطور که میدانیم خطرهای آنهم کم نیست.

عکس برداری هوایی و کاوش ها از دشت های بالاکوهی پرو و بولیوی نشان داده است که در حدود ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد، در منطقه اطراف دریاچه تی تی کا، حداقل هشتاد هزار کیلومتر مربع اراضی مزروعی وجود داشته که به صورت کرت بندی بلند (raised fields) سامان یافته بود. یعنی سطوحی زراعی که از زمین های اطراف بلندتر است و از خاک‌هایی درست شده که از بستر جوی های آبیاری ایجاد شده است.

این شیوه کشاورزی کاملا با ارتفاع ۴۰۰۰ متری و شرایط منطقه ای و سنت محلی کشت گیاهان غده ای انطباق داشت. اما پانصد سال پیش که اینکاها این منطقه را فتح کردند این روش کشاورزی رها شد.

استفاده از روش های مدرن کشاورزی هم که بر پایه به کارگیری ماشینهای سنگین، کود شیمیایی، آبیاری و گیاهان وارداتی استوار بود در این زیست محیط ناکام ماند.

باستان شناسان وارد شدند و فقط به کمک ابزارهای سنتی تعدادی از کرت های بلند را خاکبرداری و مرتب کردند و در آن سیب زمینی و دیگر گیاهان غده ای سنتی کاشتند.

طی این سالها نه خشکسالی شدید، نه یخبندان و نه سیلهای عظیم هیچ‌یک بر کشتزارها تاثیری نداشت و محصول این مزارع حدود هفت برابر مزارع دیم بوده است.

هم اکنون به واسطه تلاش های باستان شناسان روستاهای زیادی با هزاران نفر جمعیت به روش نیاکانشان کشاورزی می کنند و مساله چاقی به طرز چشمگیری کاهش یافته است!!

منبع: باستان شناسی، اثر پل بان، نشر ماهی

بطری های صدا گیر

از بطری های خالی میتوانیم برای درز گیری و صداگیری در کنج شیروانی ها، استفاده کنیم.

میتوانیم لابلای آنها کیسه های پلاستیکی بگذاریم تا فشرده تر شوند. برای داشتن نمای بهتر، با پارچه های باطله یا شانه تخم مرغ یا کاهگل، نمای دیداری را اندود کنید.

اکولوژ یا هتل پنج ستاره

اکولوژها یا اقامتگاه های بومگردی چگونه پدیدار شدند؟ باید گفت دغدغه های زیست محیطی و نیاز به داشتن الگویی سازگار با محیط زیست عاملی اصلی بود تا بعدها خانه های دیگر نیز سبزتر شوند.

اکولوژ، ماحصل جنبش اکوتراولرها بود؛ یعنی مسافرانی که به حفظ محیط زیست و تعالی آن کمک می کنند. پیدایش اکولوژها به اوایل دهه ۹۰ میلادی برمی گردد. این مفهوم چونان همه گیر شد که در سال ۲۰۰۷ تقریبا در تمام مقاصد گردشگری دیده شدند. البته خاورمیانه و شمال آفریقا حرکت آرامی داشته اند.

جالبتر آنکه شمار زیادی از مسافران اکنون اکوتراولر شده اند. مطالعه ای در موسسه مخاطرات گردشگری انگلیس نشان می دهد که ۹۶ درصد از مسافران این کشور، به جای اقامت در یک هتل پنج ستاره، ترجیح می دهند در اقامتگاه هایی ساکن شوند که در قبال حفظ و تعالی محیط زیست، مسوولیت پذیر و بابرنامه هستند.

اکولوژها باید اکوتراولرها را از مسیرهای عادی گردشگری، به سمت طبیعت گردی، دیدار اقوام و آداب و رسوم جامعه محلی هدایت کنند و اکوتراولرها باید دیدگاه ها، نقدها، نظرها و کمکهای خود را از اینگونه اقامتگاه ها دریغ نکنند. معرفی پروژه های راهبردی برای حفظ و حمایت از فرهنگ روستایی و محیط زیستی سالم، برعهده این اقامتگاه ها است.

به عنوان یک اصل، همیشه از مسوولان این اقامتگاه ها، این مهم را طلب کنید. اینها، گوشه ای از تفاوتهای یک اکولوژ، با هتلی ۵ ستاره است.

در همین راستا می توانید سری بزنید به سایت tripadvisor که پروژه ای به نام GreenLeaders را راه اندازی کرده است.

نتایج نهایی مسابقه عکاسی WSIS 2017

WSIS Photo contest 2017

راه یافتن یکی از عکسهای گیله بوم به نتایج نهایی مسابقه WSIS Photo contest 2017  در حوزه نقش ICT در تحقق اهداف توسعه پایدار.

ژنو. سوئیس. 12-16 June 2017

“A customer pays for a handmade wool felt by using a mPOS in a felt making workshop that is located in a small traditional village of Iran.
This picture shows that a customer pays for a handmade wool felt by using a mPOS in a felt making workshop that is located in a small traditional village of Iran named Ghasem-Abad-e-Sofla , located in the east of Gilan Province. This village has a population of 5500 with a good access to mobile and fixed broadband infrastructure and various banking services. These well-developed infrastructures and services act as an enabler for the villagers to introduce their products and perform online sales and marketing for their handcrafts.
Ghasem-Abade-Sofla, Gilan Province, Chaboksar District of Rudsar County, Islamic Republic of Iran.”

حالمان چطور است؟

حتما تاکنون هنگامی که کولرهای گازی کار می کنند باد گرم آنرا از پشت دستگاه احساس کرده اید. اگرنه، یکبار امتحان کنید. به راحتی متوجه می شویم برای آنکه اتاقی را خنک کنیم، گرمای زیادی تولید می کنیم؛ ده ها برابر حجم یک اتاق.

حتما گاهی دیده اید که آب در رادیاتور خودرویی به جوش آمده است و راننده، کاپوت خودرو را بالا کشیده و درونش آب سرد ریخته. وقتی دریچه رادیاتور را باز می کنیم، بخارات و ذرات آب جوش، چون آتشفشانی سر ریز می شوند و بیرون می جهند.

و حتما میدانید زمین گرمتر شده است و این گرما، تولیدات کشاورزی را آسیب پذیرتر کرده است و آب را کمیاب.

میلیونها خودرو هر ساله میلیونها لیتر بنزین می سوزانند. خودروها به گونه ای طراحی می شوند که این آتش هولناک و مسموم را در موتور خود محبوس کنند و بی رنگ، از طریق اگزوز، بیرون دهند. پیامشان ساده است: اگر راحتی می خواهید دیگران را ناراحت کنید!

ما این آتش هولناک را نمی بینیم اما تصور کنید در ترافیک مانده اید. هزاران محفظه یا اتاقک، که خودروی راحت شما نیز یکی از آنها است در حال دود کردن و آتش افروزی اند. تجسم کنید هزاران حلقه آتش را در بزرگراه ها و خیابانها، به شکل خطوطی موازی در تمام دنیا، هر روز و شب. ما آدمها به یک لاستیک آتش گرفته در کنار خیابان حساسیم اما میلیونها آتشکده مسموم را نمی بینیم. در این شرایط فرزندان خود را به دنیا می آوریم.

و حالا میان اینهمه آتش و دود، نفس هایمان تنگ، بیمارستانهایمان پر و سیگارهایمان برلب.

میلیونها کولر اسپیلت به ما میگویند خودخواهیم و با خود، نامهربانیم. میلیونها ساختمان به ما می گویند آشیانه ای برای درختان و جانوران نگذاشته ایم و اینها را بی خانمان کرده ایم.

در مسیرهای پیاده روی با میهمانان، آنها را تشویق میکنیم تا با وسایل عمومی سفر کنند.

برای میهمانانی که با وسایل حمل و نقل عمومی به گیله بوم می آیند تعرفه اقامت را کاهش داده ایم.

کیسه های پلاستیکی؛ عایقی برای دیوارها

مشمع های پلاستیکی رشته رشته می شوند و در ترکیب با کاه و گل برای عایق کردن دیوارها استفاده می شوند.

با این شیوه، بازیافت زباله های خشک و غیر قابل بازگشت به خاک را به عدد 75 درصد رسانده ایم.

چرا چیپس نمی خوریم؟!

نه! اشتباه نکنید. برای مضرات خود چیپس نمی گوییم! ایندفعه به خاطر بسته بندی است.

این موضوع فکر ما را خیلی مشغول می کند. نتیجه تراوشات ذهنی این می شود که می بینید: چرا چیپس نمی خوریم؟

موضوع چیست؟! ساده اما ظریف: “اقامتگاه های بومگردی وظیفه دارند زباله خود را، خود بازیافت کنند”

چرا چنین گزاره ای، تکلیف شده به این اقامتگاه ها؟ مهمتر اینکه چرا این اقامتگاه ها باید ترویج کنند چنین مفاهیمی را؟

گزاره نخست از دید ما ساده است. اما نکته ظریف این است:

خانواده ها چیپس نمی خرند. فرزندان و کودکانشان نخریدن چیپس را ارزش تلقی می کنند. چرا؟ چون بسته بندی آن بازیافت پذیر نیست؛ یعنی به راحتی به چرخه طبیعت برنمی گردد. سوزاندنش، مواد سمی وارد هوا می کند. جاده ها و کوچه ها را زشت می کند. این جامعه، جبری به شرکتهای بسته بندی کننده وارد می کند. بیم آنست که صرفا به دلیل نوع بسته بندی، دیگر کالایی فروخته نشود. حالا چه پیش می آید؟ شما پیشگویی کنید.

این جبر و این قدرت ما، مطلوب و دلنشین است. راه سبزی به آینده است. بعد تعمیم دهید این مفهوم را به تمام خانواده ها! خانواده های خوبی که مطمئن هستیم به یاری همدیگر، قدرت ایجاد می کنند: نه زور است و نه اسلحه! اراده ای است برای نخریدن.

قدردان تمام این خانواده ها هستیم. ما این خانواده ها را در گیله بوم، زیاد دیده ایم. از آنها و کودکانشان یاد گرفتیم و وظیفه داشتیم آموخته خود را به اشتراک گذاریم.

انرژی، آب و زباله؛ دغدغه اصلی اکولوژها

اکولوژها بر اثر تحرکات و تحولات ناشی از اکوتوریزم جهانی ایجاد شدند و روز به روز گسترش می یابند. این مفهوم اوایل دهه 90 میلادی شکل گرفت و بعد از یک دهه، اکولوژها بخش مهمی از اهداف اکوتوریزم جهانی شدند. از سال 2007 میلادی، اکولوژها در اغلب مقاصد گردشگری جهان نمایان شدند در حالیکه کشورهای آمریکای میانه، آمریکای جنوبی، استرالیا، آسیا و منطقه کاراییب پیشتاز بودند.

وبسایت تریپ ادوایزر در سال 2007 پژوهش هایی انجام داد. نتایج حاکی از آن بود که 38 درصد از مسافران در هتلهای دوست دار محیط زیست اقامت کرده اند. دلواپسی ها برای تغییر اقلیم، حفظ و نگهداری انرژی را به اصلی ترین دغدغه توسعه پایدار تبدیل کرده است که این خود رابطه تنگاتنگی با حفظ و نگهداری آب و مدیریت زباله های تولید شده دارد.

تا حد زیادی، اغلب گردشگران تبدیل به گردشگرانی سبز شده اند. به عنوان مثال، یک مرکز تحقیقات گردشگری در انگلیس به این نتیجه مهم دست یافته است که 96 درصد مسافران به جای اقامت در هتلی 5 ستاره، ترجیح می دهند در اقامتگاه هایی ساکن شوند که به اصول حفظ و نگهداری از محیط زیست پایبند هستند.

منبع:Enhancing Sustainable Tourism in the Southern Red Sea Region of Egypt, March 2008, pages 2,4

طراحی شهرهای پایدار

شهرهای جهان گرفتار مشکل هستند. در تهران، کیفیت زندگی روزانه و پیوسته افت می کند. نفس کشیدن در این شهر مانند آنست که روزانه دوبسته سیگار بکشیم. تعداد ساعت هایی که مردم روزانه در بزرگراه ها و خیابان های پر آمد و شد در اتومبیل اسیر می شوند هر ساله بیشتر می شود و بر استیصال تهرانی ها، می افزاید.

در واکنش به این شرایط، شاهد ظهور نوع جدیدی از شهرنشینی هستیم. یکی از چشمگیرترین تغییر و تحولات مدرن شهری در بوگوتا، پایتخت کلمبیا رخ داده است که آقای پنالوسا از سال ۹۸ به مدت سه سال شهردار آن بود. وقتی او شهردار شد به فکر این نبود که زندگی اتوموبیل داران را که تنها ۳۰ درصد جمعیت شهر را تشکیل می دهند بهبود دهد. برعکس، او میخواست بداند برای ۷۰ درصد از مردم، یعنی اکثریت فاقد اتومبیل چه می تواند انجام دهد.

پنالوسا دریافت شهری که محیط آن برای کودکان و افراد مسن دلپذیر باشد برای همه افراد مناسب خواهد بود. تحت رهبری او، شهرداری توقف اتومبیل ها را در پیاده رو ها ممنوع کرد، ۱۲۰۰ پارک احداث یا نوسازی کرد، نظام رفت و آمد سریع اتوبوسها را برقرار کرد و صدها کیلومتر مسیر دوچرخه رو و خیابان های مخصوص پیاده روی احداث کرد. ترافیک ساعت اوج شلوغی را تا ۴۰ درصد کاهش داد. یکصد هزار درخت کاشت و شهروندان را مستقیما در بهبود وضعیت محله زندگی خود شرکت داد. وی در دل هشت میلیون مردم ساکن شهر، حس مباهات مدنی پدید آورد و موجب شد در این کشور پاره پاره از جنگ و تعارض، خیابان های بوگوتا امن تر از خیابان های واشنگتن دی سی باشد. امیدواریم شهرداران شهرهای گیلان، قبل از تبدیل شدن کلان شهرها به تهرانی دیگر،افکار پنالوسا را دریابند.

منبع، کتاب طرح امید، پلان B2

شهرهای پایدار

شهرهای پایدار

شهرهای پایدار

پنالوسا

بوم شهرها

طراحی شهرها هر روز تغییر می کند. شهرهای مدرن برای راحتی مردم طراحی می شوند نه خودروها.

امروزه مفهوم بوم شهرها یا ecocities هم معنی با شهر پیاده ها است. یعنی چه؟ یعنی شهرهایی که در آنها دیگر نیازی به اتومبیل ها نیست بلکه مردم برای رسیدن به اغلب نقاط، پیاده روی می‌کنند یا از وسایل حمل و نقل عمومی استفاده می‌کنند.

Eco-Friendly Cities Around the World: Oslo, Norway

۱ ۲ ۳ ۴